Een bijzondere gitaar

Een aantal maanden geleden was er bij mijn cursus politoeren een cursist met een prachtige bijzondere gitaar. Inmiddels is die helemaal klaar en prachtig geworden. Afgelopen week liet Juul me het resultaat van zijn werkstuk zien via de mail. Zijn verhaal was zo leuk, dat ik hem vroeg of het als gastblog op mijn site geplaatst mocht worden. Zie hier de vrucht van zijn zwoegen! Dank je Juul. Ik ben blij dat ik er op heel bescheiden schaal een bijdrage aan mocht leveren. Klasse!

Hallo beste mensen,

Hierbij mijn nieuwste creatie v.w.b. muziekinstrumenten, zie foto!

portugese-gitaar-van-juul

De Portugese gitaar, plaatselijk ook guitarra of viola de fado genoemd, is een dubbelkorig snaarinstrument dat hoofdzakelijk wordt gebruikt in fadomuziek.

De Portugese gitaar is een afgeleide van de Engelse gitaar. Instrumentbouwers in Portugal hielden zich vooral bezig met het bouwen van cistres en luiten. Die echter steeds minder gebruikt werden omdat spelers overstapten op (geïmporteerde) Engelse gitaren die een groter speelbereik hadden. De instrumentbouwers gingen zelf Engelse gitaren bouwen en gebruikten daar hun eerder opgedane kennis en vaardigheid voor. Dit zorgde ervoor dat het instrument van een kopie evolueerde in het instrument dat we nu kennen als de Portugese gitaar. Er zijn meerdere modellen van, waarvan de Lisboa en de Coimbra de bekendste zijn.

Dit hier is mijn eigen versie van het Coimbra model. Ik heb jaren geprobeerd om via spelers dan wel bouwers of wat dan ook een bouwtekening te verkrijgen. Tevergeefs. Uiteindelijk heb ik met behulp van heel veel plaatjes en informatie van kenners en internet mijn eigen tekeningen gemaakt.

Voor een deel is deze gitaar als werkstuk bedoeld voor de cursus ‘politoeren’. Tijdens deze cursus is dan ook een deel dan de afwerking uitgevoerd, onder de bezielende leiding van Richard Vermeulen. In méér dan één opzicht dus een experiment.

Het spelen op deze gitaar is nog een ander verhaal. Weinig informatie of advies te vinden en de enige tip die ik van een “deskundige” kreeg was om maar eens in Coimbra een “student union” binnen te lopen en daar de “locals” te raadplegen. Alsof het om de hoek is. Die deskundige zal wel een Amerikaan zijn geweest. Het bespelen laat dus even op zich wachten.

Voor de geïnteresseerden dan wel kenners staan hieronder wat specificaties. Het hout is deels afkomstig uit Desio (Italië), deels uit Valencia (Spanje).

Voor méér foto’s zie: http://members.ziggo.nl/jvangurp/browser/gitaarG/index.htm

Met muzikale en glanzende groet (geleende uitdrukking),

Juul

 

Ontwerp en originele bouw Gebaseerd op allerhande informatie van Internet, foto’s e.d.
Tekening The one and only ………………
Fichte (sparrehout) Voorblad en zangbalken voorblad
Mahonie Nek, hielblok en zangbalken achterblad
Grenadille / Cipres Kop en ‘traan’-fineer
Grenadille Slagplaat
Palissander Achterblad en zijkanten
Ebben Toets, enkele binding
Been Topkam en brug
Snaren La Bella, GP 200
Afwerking Schellak politoer
Mensuur 46 cm
Stemmechanieken en staartstuk Onbekende herkomst
Gewicht 1.460 gr

1 reactie

Opgeslagen onder Techniek, Uncategorized

Ouderwetse sponningschaaf

Het is al weer een tijdje geleden dat iemand in de winkel op bezoek kwam en me vroeg of ik ook belang had bij een doos met ‘oude troep’. De man had een hele partij oude schaven en daar deed hij eigenlijk niets mee. Ze waren van zijn overleden vader geweest en nu stonden ze in de weg na het opruimen van zijn schuurtje. De man vond dat ik zo’n leuke collectie oude schaven bovenop de kast in de winkel had staan en dat ie me met deze doos vol ‘oude zooi’ wel een plezier zou kunnen doen. Met grote interesse nam ik de doos van de man aan. Een aantal van de schaafjes was niet meer te redden, maar van een kleiner aantal zag ik er weldegelijk brood in om ze een nieuw leven te geven. Weken….maanden….zelfs een paar jaar gingen voorbij, dit ik eindelijk mijn oog had laten vallen op dit prachtige schaafje. Behoorlijk gaaf en volledig compleet. Ik besloot het schaafje op te knappen.

Allereerst haalde ik het schaafje uit elkaar. De bronzen onderdelen werden verwijderd en het zijsnijmes ook. Met een flinke tik met een houten hamer op de achterkant van de schaaf kwam de spie die de beitel op zijn plaats houdt los.

pixlr-4

De beitel was nog lang genoeg, maar niet vlak. Die heb ik eerst maar eens gevlakt op een glazen plaat. Een beetje natspuiten en dan een vel watervast schuurpapier erop leggen. Achtereenvolgens werd de beitel met de platte kant over korrel 500, 600 en 800 gehaald. Daarna werd ie over dezelfde korrels geslepen. Als laatste werd ie over een leren riem gehaald met een polijstmiddel. De beitel was weer zo scherp als een scheermes en klaar voor zijn taak.

Het zijsnijmes onderging hetzelfde lot en was weer klaar voor gebruik.pixlr-3

De bronzen onderdelen werden keurig gepoetst en voorzien van een laagje schellak ter bescherming.

De houten onderdelen werden voorzien van een vijftal lagen schellak in de vorm van borma sandingsealer blond. Daarvan ging de boel mooi glimmen. Tenslotte werd de boel in de briwax gezet. De boel werd weer inelkaar gezet en getest. Het schaafje werkte weer prima en ik verbaasde me over de snelheid waarmee een sponning kon worden geslagen. Alleen aan de kopse kant van het hout brak wat hout uit en dat leverde een wat rafelige kant op. Jammer. Dat moest beter kunnen. 

pixlr-2

Bij nadere inspectie bleek dat het voorsnijmes niet mooi in lijn stond met de schaafbeitel. De schaafbeitel was in feite te breed en deed daarom de voorsnede die de voorsnijder had aangebracht, teniet. De functie ging erdoor verloren. Nadat ik de schaafbeitel wat smaller had gemaakt en in lijn kwam te staan met de voorsnijbeitel werkte het schaafje weer perfect. Later realiseerde ik me dat ook bij een moderne freeskop zo’n voorsnijder aanwezig is. Hierdoor krijg je een veel nettere snede. pixlr-1

Hier zie je de schaaf in werking:

https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Frichard.vermeulen.359%2Fvideos%2F1187851997931495%2F&show_text=0&width=560

Een bovenfrees kan dan een heel handig apparaat zijn, soms is toch echt sneller te werken met een sponningschaaf als deze. Je hoeft hem niet uit zijn koffer te halen, een frees te zoeken, een frees in te zetten, het snoer uit de knoop te halen, de geleiders af te stellen etc. Ik weet zeker dat ik deze sponningschaaf vaker ga gebruiken. En ik weet ook zeker dat ik nog wel meer van die oude gereedschapjes in ere ga herstellen.

Houtelijke groet,

Richard

1 reactie

Opgeslagen onder Techniek

Texel ranger products

Heerlijk even een weekje uitwaaien op Texel in de meivakantie is iets wat wij al jaren doen. En dit jaar vielen we helemaal met de neus in de boter, want het weer was in die periode ronduit fantastisch te noemen. Nu wil het leuke geval, dat we ook klanten hebben op Texel. Vlak voor vertrek bestelde Onno van der Wind van Texel Ranger Products nog goederen bij ons in de webshop. Bij klanten die een bedrijf hebben wordt mijn interesse altijd zeer geprikkeld omdat ik het leuk vind om te zien wat anderen met hout doen. Daarnaast heb ik diep respect voor iedereen die beroepshalve met hout bezig is omdat ik uit ervaring weet dat het niet gemakkelijk is om het hoofd met deze ‘takken van sport’ boven water te houden. Ik besloot de bestelling die Onno had gedaan gewoon mee te nemen en persoonlijk bij hem af te leveren. Scheelt per slot van rekening ook mooi 8,85 aan transportkosten.

De weg voerde naar Oosterend. Een voor mij onbekend stukje Texel waar de straten steeds smaller worden en duidelijk niet berekend zijn op regelmatig bezoek van de ‘meubeluniekbus’. Waar het leven goed is, met fraaie houten gevelbetimmering en bloeiende vruchtbomen. Waar de kapper nog gewoon ‘kapper’ heet en de Spar ‘om de hoek’ is.

collage

Onder het genot van een biertje vertelt Onno enthousiast over zijn verhuizing van Utrecht naar Texel, over de Texelaars en hun pioniershouding op het eiland. De enigszins ‘vrijgevochten’ houding is terug te vinden in zijn uiterlijk (hij draagt een leren hoed, tatoeages en een grote snor), zijn huis (veel dingen zelfgemaakt) en zijn werk in Texel Rangers Products.

collage 2

Hierin zie je veel maritieme invloeden en leuke verwijzingen naar de VOC en natuurlijke vormen van schaaldelen, steigerhout, pallethout en drijfhout. Netjes, maar toch ruig……zoiets dus. Onno staat met zijn vrouw regelmatig op beurzen en markten om zijn Texel Rangers products aan de (toeristische) man of vrouw te brengen. Daarnaast heeft Onno een klussenbedrijf dat tal van ander timmerwerk verzorgt. Winkelinterieurs, veranda’s, overkappingen, schuurtjes en dakkapellen. Het behoort allemaal tot de mogelijkheden.

Ik wil je van harte uitnodigen om eens een kijkje op de site van Onno te nemen. Het adres is: http://www.onnovanderwindt.nl/Onnos/Onno_van_der_Windt.html

Meubeluniek stuurt regelmatig nieuwsbrieven naar ca. 3000 adressen. Ons weblog wordt ca 100 x per dag geraadpleegd. Heb jij een bedrijf dat zich bezig houdt met houtbewerking in de ruimste zin van het woord en vind je dat dat bedrijf best wat aandacht verdient in de vorm van gratis reclame? Dan wil ik je daar graag bij helpen. Stuur even een mail naar info@meubeluniek.nl Het is onze bedrijfsfilosofie dat samen, sterker maakt. Samen in kennis en vaardigheden, maar ook in het promoten van elkaars werk. Als we daarbij kunnen helpen, dan doen we dat graag.

Houtelijke groet,

Richard

 

2 reacties

Opgeslagen onder Bedrijven in houtbewerking, Uncategorized

Een nieuwe werkbank

Voor de cursus politoeren moest ik in mijn kleine werkplaats ruimte creëren voor twee werkbanken. De combinatiemachine ging naar achteren nadat ie gedeeltelijk was gedemonteerd……Maar ik hád helemaal geen tweede werkbank…..Gelukkig had ik nog wel een zwaar beuken paneel staan dat dienst had moeten doen als keukenwerkblad, maar dat zichzelf blijkbaar een andere taak had toebedeeld. Het blad was gaan torderen en daarom onbruikbaar geworden om als aanrechtblad te dienen. Daarom besloot ik het getordeerde, onbruikbare, beuken paneel te gaan omvormen tot werkbare tweede werkbank voor mijn cursisten. Het werd een kruising tussen een traditionele schoolwerkbank en een festoolwerktafel.

 

Ik wil zware poten hebben van 90×90 mm. Ik zaag dus het blad in stroken 95 mm om iets over te houden als de delen ten opzichte van elkaar wat verschuiven. De dikte van het blad is 45mm en dit 2x maakt ook weer 90mm. Mooi! De poten worden verlijmd. Handig hulpmiddel is een rubber spatel van IKEA om de lijm te verdelen. Na droging worden de poten keurig op 90 mm geschaafd.collagewerkbank 1

Ik wil de werkbank net iets méér geven en dus besluit ik er een mooi stripje wengé in te lijmen op de hoek. Het zijn stripjes van een oude parketvloer. Ik schaaf ze op 4 mm dikte. Dat is precies de dikte van mijn zaagblad. De zaag wordt onder verstek gedraaid zo hoog dat er ongeveer 10 mm diep wordt gezaagd. Daarna worden de stripjes in de gleuf gelijmd en na droging vlak geschaafd en geschuurd. Pas op voor splinters, want wengé geeft lange splinters die gemakkelijk onder je huid of nagels willen verdwijnen en daar behoorlijk kunnen gaan irriteren. Als het spul is gladgeschuurd worden de poten afgekort. Voor mij is dat 780 mm maar dat kun je aanpassen op je eigen lengte.werkbank 2

Nu worden de dwarsregels gezaagd. Ik had al besloten dat het hele circus met pen en gatverbindingen in elkaar kwam en daarom hanteer ik de volgende formule: Ruimte tussen de poten+2x de pootdikte+2x5mm overmaat. Ik kom uit op 900 mm. Ook bij deze regels wordt een strip wengé ingelijmd.

Aan de dwarsregels worden pennen gezaagd met een spatpen. De regels die aan de bovenkant komen krijgen een grotere spatpen waardoor het gat in de poot straks wat lager kan komen te liggen. Hierdoor heb je strakt een sterkere verbinding en loop je niet het risico dat het hout aan de kopkant uitscheurt. werkbank 3

Nu worden de gaten geboord met de langgatboorinrichting. Dwars door de poten heen. Ik wil de verbinding straks onderdeel laten zijn van de vormgeving. Gewoon voor ‘de mooi’. De gaten komen verspringend bovenelkaar zodat de ene pen geen last heeft van degeen die er haaks op komt. Het uitmeten van de plaats waar de gaten komen moet je dus zorgvuldig afschrijven. De gaten worden iets schuin gefreesd zodat een soort van zwaluwstaartgat ontstaat.

Nu kunnen twee pootstellen worden gemaakt. Deze worden vast verlijmd nadat de pennen zijn ingezaagd. In die zaagsnede komt een wigje van wengé die de boel uiteendrijft en het ‘zwaluwstaartgat’ opvult.  werkbank 4

 De regels die straks demontabel zijn, moeten een stuk langer worden gemaakt omdat daar straks ook nog een wig doorheen getikt moet worden. Door de gemaakte pennen komt eveneens een gat dat een fractie schuin loopt. Hierdoorheen komen wiggen van essen en wengé die de twee pootstellen bij elkaar houden. Werkbank 6Voor de regels bovenaan kies ik voor een schuifzwaluwstaart. De staart zaag ik met de cirkelzaag en een pennen hulpstuk.  Het gat voor de staart wordt verder uitgestoken met een beitel.werkbank 7

Het blad wordt gemaakt van een volle betonplexplaat die doormidden wordt gezaagd. Zo ontstaat een blad van 1220 x 1220 mm. Op de bovenste plaat wordt een raster uitgezet. Op de kruispunten word een gat geboord van 20 mm nadat de platen eerst aan elkaar zijn geschroefd. Om die gaten loodrecht door de platen te krijgen gebruik ik hiervoor een bovenfrees met een 20 mm boor. Dat werkt perfect, maar je krijgt er wel een behoorlijke bende van. Werkbank 8In de bladregels wordt met de lamellomachine een aantal gleufjes gefreesd. Met metalen plaatjes die draaibaar zijn wordt het blad zo vastgezet aan het onderstel. werkbank 9Als laatste wordt een rand van 60 mm om de platen verlijmd met lamello’s en lijm. Het beukenhout wordt afgewerkt met een tweetal lagen Danish oil en briwax. Uiteraard kunnen er ook nog bankschroeven aan worden gemaakt, maar dat heb ík niet gedaan omwille van het gewicht. Ik kan deze werkbank zelfstandig in- en uit elkaar halen hoewel het gewicht van het blad toch al behoorlijk fors is.

Houtelijke groet,

Richard

2 reacties

Opgeslagen onder how to, Techniek

Whot not….Wat niet!

Alweer een hele tijd terug werd ik in het Engels per mail benaderd. Het handelde over een ‘whatnot’ die van haar oma was geweest en die had hem weer van haar oma…..Kortom….dit ding moest behoorlijk oud zijn. De naam ‘what-not’ intrigeerde me. Wat niet….in het Nederlands. Maar wat dan wél? De foto die een jaar of vijf geleden was gemaakt bood uitkomst….Een paar poten met een blad, in het midden een spiegel en aan weerskanten een ondersteund plankje…Tsja….Wat kun je daar allemaal niet mee doen? 20150909_105143

Toen ik het meubeltje ophaalde zag het er toch echt wat minder florissant uit dan op de foto. Het ding lag behoorlijk uitelkaar. De ornamentjes die de schapjes aan de zijkanten ondersteunden waren gebroken en eigenlijk niet meer te redden. Een groot aantal bolletjes die ter versiering waren aangebracht waren niet meer aanwezig. Enkele railing versierinkjes waren afgebroken of ontbraken. De lak was vergaan en het meubeltje was vies.

Kortom een leuk project voor een stagiair! De spiegel die in het midden zit is eigenlijk te zwaar voor de sierlijke, lichte pootjes van het meubel en de diepte is eigenlijk té gering om het geheel stevig te kunnen neerzetten.

We besluiten eerst die spiegel (die nog net wordt vastgehouden door een spijkertje die het achterblad op zijn plaats hoort te houden) er uit te halen en die veilig op te bergen zodat ie niet kan breken. Maar wat is dit nu? Achter de spiegel zitten kranten. Oude, vergeelde kranten die bij aanraking eenvoudig afbrokkelen. Bij nadere inspectie blijken het pagina’s te zijn van de Montreal daily star van 23 december 1895. Hoe gaaf is dát? Op de pagina’s advertenties gericht op de kerstaankopen. Je krijgt een gratis zakmes bij aanschaf van een kostuum……en de autoharpen zijn ook in de aanbieding. Nu vanaf $3,50…..Ik durf de kranten niet geheel te ontvouwen omdat ik bang ben ze teveel te beschadigen. Dit is gaaf en dit moet weer terug op zijn plek wanneer de hij klaar is. De spiegel is met de hand gemaakt zie ik aan de menielaag die met een kwast is opgebracht. Origineel dus….

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Er wordt een tweetal nieuwe ornamentjes gedraaid.  De ornamentjes onder de schapjes worden overgetekend en uitgezaagd met een figuurzaag uit beukenhout. De balletjes maken we niet zelf. Ik koop een aantal houten kralen die bij benadering dezelfde maatvoering hebben als de originele. Daarna moeten we de blanke nieuwe onderdelen op kleur zien te krijgen. Dat is een hoop geklooi met waterbeits en borma houtkleurstof. We komen in de buurt.

Nadat alle onderdelen weer op hun plaats zijn gezet en ook de gebroken poten weer zijn gerepareerd, wordt het meubel weer in elkaar gezet. Nu volgt het onderdeel dat ik altijd het leukste vind. De afwerklaag! Het liefst zou ik het meubel traditioneel politoeren, maar de oppervlakken zijn zo klein en de hoeveelheid kwetsbare ornamentjes is zo groot dat politoeren geen optie is. We brengen met borma houtkleurstof een beetje politoervernis op kleur en testen daarmee wat de uiteindelijke kleur gaat doen. Beetje meer van dit……beetje minder van dat……De kleur wordt nu perfect. Nog een beetje ethanol er bij om de substantie wat eenvoudiger te laten vloeien en dan een geitenharen politoerkwast pakken waarmee het meubel al ‘aaiend’ wordt bestreken met schellak. Die politoerkwasten vragen een wat speciale behandeling. Het is geen schilderen….maar meer politoeren met een kwast. Daarna laten uitharden en waar nodig wat schuren met korrel 2500 schuurpapier.

Als de schellak hard is, wordt de laag nabehandeld met briwax in de kleur mahonie. De kleur is nu perfect en het oppervlak voelt aan als babybilletjes. 20151204_135451

De spiegel wordt met staalwol 00000 goed schoongemaakt en komt weer terug op zijn plaats. De oude kranten komen er weer in ter bescherming en de achterplaat wordt weer netjes met spijkertjes vastgezet. De ‘what-not’ is ready to rock and roll again.

 

 

 

 

Mijn dochter van 11 vindt de  ‘what-not’  een echt  meidenmeubel. Prachtig om sieraden op neer te leggen of make-up spulletjes, haarborstels en haarklemmen. Misschien moet ik speciaal voor haar toch maar eens iets maken dat geinspireerd is op deze ‘whatnot’

20160113_104947

6 reacties

Opgeslagen onder meubelrestauratie, Uncategorized

2015 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2015 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 60.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 22 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Veranderingen

Toen ik ruim 15 jaar geleden begon met Meubeluniek na 7 jaar in het onderwijs te hebben gewerkt, sprak de wethouder die ik had gevraagd de winkel te openen lovende woorden. Over de durf van jonge mensen om een eigen bedrijf te beginnen, over de het maatschappelijke belang van het MKB, over leegloop van de steden en de blijdschap omtrent een nieuw bedrijf. Over ambacht en dat daar toekomst in zou zitten…..Maar ook over de lastige tijd waarin we zaten en de crisis die was ingetreden.

We zijn nu ruim 15 jaar verder en crisis is er nog steeds, hoewel het in economisch opzicht iets beter lijkt te gaan, hebben we een vluchtelingencrisis en een milieucrisis. Vooral die laatste twee lijken mij praktisch gezien onoplosbaar. Maar om te voorkomen dat ik hier een politieke overpeinzing ga neerzetten waar niemand op zit te wachten zal ik hier niet verder op in gaan. Wat ik me realiseerde is, dat er een generatie aan het opgroeien is die niets anders heeft meegemaakt dan een periode van crisis. Mijn dochter heeft niets anders meegemaakt dan crisis. Talloze kinderen groeien op in crisis en weten niet beter. Velen zien bedrijven sluiten, vaders of moeders werkloos worden, winkels failliet gaan, en misschien zien ze zelfs het broodbeleg verminderen.

Onze dochter heeft dat van die crisis zeker ook meegekregen…vooral via de kant van papa.  Mama kreeg haar centjes wel, die heeft een vaste baan in het onderwijs. Maar dat papa weer eens bij mama moest aankloppen omdat zijn pinpas ‘het niet deed’ en mama dus moest betalen kan haar niet zijn ontgaan. Geloof me, financiële zorgen en afhankelijkheid drukken een zwaar stempel op het welzijn, althans op míjn welzijn. Het waren best zware jaren ook al heeft het me aan niets ontbroken. Gelukkig ‘doet de pinpas het meestal’ en hoeven dochter en vrouw er geen getuige meer van te zijn dat papa zijn hand op moet houden bij mama. Ook de accountant hoeft niet meer zijn schouders op te halen bij het bespreken van de jaarcijfers en te constateren dat het ‘niet goed gaat’

Ik ben er heel erg blij mee dat we een miserabel bedrijfje dat begon in de crisis, met van de buren gekregen vloerbedekkingstegels en de eerste winkelinrichting van underlayment, hebben kunnen uitbouwen tot wat het nu is. Het heeft alles te maken gehad met het maken van keuzes en het stellen van doelen. De keuzes voor diverse webshops naast het aanbod in ons stenen winkeltje, de keuze van het organiseren van cursussen, de keuze van het schrijven van een boek, de keuze van het overnemen van een bestaande politoeren site en de keuze van het gaan geven van politoercursussen.

Ik ben altijd bang geweest voor het maken van keuzes. Immers: als je iets kiest te doen….maak je meteen de keuze om 100.000 andere dingen NIET te doen! Over die angst ben ik een klein beetje heen. Een (te hoge) bloeddruk en het feit dat er maar 24 uur in een dag zitten waarvan je niet langdurig 2/3 kunt werken, doen me beseffen dat het echt een beetje minder moet en dat dingen láten juist een positieve invloed kan hebben op de groei van mijn bedrijf. Maatwerk meubelen zal ik niet zelf meer maken, maar uitbesteden. Dat houdt in dat ik stagiairs onvoldoende meer kan bieden en daar dus mee stop. Dat geeft ruimte om me meer met de marketing van de (inmiddels drie) webshops bezig te houden, met het ontwikkelen van de politoercursus die ik in februari van start wil laten gaan en het ontwikkelen van nieuwe producten en inkopen van producten die voor iedere houtbewerker interessant kunnen zijn

En het allerleukste is dit: Ik krijg één dag in de week versterking van een uitzendkracht die dingen gaat overnemen die er eigenlijk bij in schieten omdat ik er zelf niet aan toe kom.  Hij is 18 jaar en dus van vlak voor de crisis 🙂  Hij gaat het klantenbestand bijhouden, voorraadlijsten bijhouden en wellicht producten verpakken.

20151203_105603

Prima uitzendkracht aan het werk

Ik wens jullie allemaal alvast hele fijne feestdagen en iedereen die een kleine zelfstandige/zzp er is heel veel zakelijk geluk. Loopt het niet zoals je zou willen en zou je eens willen sparren over zakelijke ideetjes? Bel of mail! Ik vind dat iemand die de ‘ballen heeft’ om in deze tijd zelfstandige te zijn, daar dag en nacht mee bezig is, geen eindejaarsbonus krijgt, geen vakantiegeld krijgt, 60 uur in de week werkt, boze mails krijgt wanneer hij twee weken met vakantie gaat, desondanks houdt van zijn vak en ambitie heeft om het ieder jaar beter te doen, alle steun verdient die nodig is om vooruit te komen.

Houtelijke groet,

 

Richard

 

 

 

2 reacties

Opgeslagen onder Bezinning