Maandelijks archief: mei 2011

Met toestemming. Door Kiwi producties gemaakte foto’s voor JANSENmagazine

mooie combinatie van Coromandel en aluminium

close-up bankschroef

stukje fineer passen

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

In de “Jansen”

September 2010. Met een stagiair die net vandaag voor het eerst is, rijden we naar de achterhoek alwaar we een bureau kunnen afhalen bij de zoon van illustrator/ontwerper Louis Akkermans. Hij wil dat het bureau in ere wordt hersteld zodat het wordt doorgegeven aan toekomstige generaties. Leuk, daar heb ik wel oren naar. Vooral wanneer er geen haast bij is. Ik kan het bureau dàn opknappen wanneer er wat minder werk is. Maanden gaan voorbij en het bureau blijft in opslag, want ik heb werk zat…

Inmiddels ben ik me gaan verdiepen in twitter en lid geworden van BNI waar ik @VncntWgrs heb leren kennen (een zeer betrokken vent die met me meedenkt). Hij tipt me via twitter over het feit dat een tijdschrift, een meubelmaker zoekt die met een project bezig is met een restauratieproject met een “verhaal”.  Dat heb ik. Het bureau van Akkermans staat toch immers nog in opslag?

Na mijn mailtje wordt ik gebeld door @susantraag. Freelance journalist die o.a. voor het blad “Jansen” werkt. Ik vertel het verhaal, zij overlegt met de redactie en enkele dagen later wordt ik gebeld voor een afspraak om te interviewen en het artikel op te tekenen. De redactie ziet er blijkbaar wat in. Hartstikke leuk. Het bureau wordt naar de werkplaats gebracht en ik ga aan het werk. Ik ontvang  Susan  graag, zij neemt koek mee voor bij de koffie en we hebben een prettige ontmoeting waarin haar gedrevenheid opvalt en ik honderduit kan vertellen over het vak dat me boeit.

Of er op korte termijn een fotograaf langs gestuurd kan worden om foto’s van het bureau te maken.  Oh…oh.. het bureau is nog lang niet klaar en ik kan echt niet sneller want ik heb besloten het opknappen tevens op video vast te leggen en dat kost ook tijd. Geeft niet, er worden foto’s gemaakt tijdens de werkzaamheden. Van mij dus, terwijl ik aan het werk ben. Geen haast dus….

@piedie (Pieter Jansen) komt langs met zijn fotospullen. Ook hiermee is het een prettig samenzijn door oprechte wederzijdse interesse. Hij vraagt veel over mijn vak en ondertussen klikken de sluiters en flitsen de flitsers. Tientallen prachtige foto’s worden gemaakt en ondertussen vraag ik honderduit over camerasystemen en het fotografenvak.

Nu ligt de nieuwe “Jansen” voor me op tafel. Met een bijzonder verhaal achter een bijzonder meubelstuk en in dit geval ook een bijzonder verhaal achter het ontstaan van dit artikel. Volgens mij kun je hier toch ook rustig de kracht van Twitter in herkennen en wil ik iedereen bedanken die aan het artikel heeft bijgedragen. Wil je mensen volgen?

@VncntWgrs

@susantraag

@Piedie

@Jansenmagazine

En, oh ja: Het bureau wordt geveild voor een nog nader te bepalen goed doel. Kijk op de site http://www.nietrijkwelsmaak.nl/

De nieuwe Jansen is uit

 

Meubeluniek in de Jansen

Natuurlijk had ik op deze plaats de veel mooiere foto’s van @piedie kunnen zetten. Maar ik weet niet of dat zomaar mag. Koop het blad om de echte foto’s te zien. (gratis tip)

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Kleuren maar. Orgel part 3

 

Met het gevoel dat de keel in brand staat en het hoofd onder een continue druk staat heb ik net onze dochter uitgezwaaid  op weg naar attractiepark Drouwenerzand  in het kader van schoolreisje. Net wat pakjes verzendklaar gemaakt (bestellingen uit de webshop) en nu lig ik weer gestrekt op de bank. De griep heeft me goed te pakken. Maar dat geeft wel mooi de gelegenheid te vertellen wat ik verder met het “wildwest” orgel heb gedaan.

Nadat alle oude lak is verwijderd, wordt het hout weer op kleur gebracht. De klant had te kennen gegeven dat ze het graag een beetje roder zou willen hebben. Maar ja….dat is gevaarlijk. Want hoe rood moet het dan worden? Een kleur overbrengen die in iemands hoofd zit valt niet mee.

Ik besloot te kiezen voor Borma houtkleurstof concentraat opgelost in alcohol. Dat droogt als een speer en geeft een prachtige kleur. De achterkant van het middenpaneel wordt mijn proefstuk. Eerst nam ik de kleur teak in de verhouding 1 deel kleurstof op 5 delen alcohol (eigenlijk moet ik zeggen ethanol 99%, want methanol is ook alcohol maar die is erg giftig en dus gebruik ik dat niet) Het resultaat was mooi maar bruin. Daarna nam ik de kleur mahonie in de verhouding 1:5. Ook mooi, maar wel erg rood. Daarom wordt gekozen voor het beste uit twee werelden 1 deel teak, 1 deel mahonie en 10 delen ethanol. Bingo! Die vind ik goed. Nu maar hopen dat de klant dit ook ongeveer in haar hoofd had. Voor de zekerheid test ik ook nog op een ander stuk hout. Het wordt de binnenkant van de klep. Ja hoor, volgens mij is het goed zo. We doen het gewoon, maar een beetje eng blijft het altijd.

het middenpaneel bewerkt met 3 kleuren

 

Voor de zekerheid ook op de binnenkant van de klep testen

                                                                       

handvat links onbehandeld rechts behandeld

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

De fantasie op hol (deel 2 orgelrestauratie)

Een stoere cowboy komt een dorpje binnen. De mensen die aan het werk zijn kijken angstig op. Is dat niet….? Is dat niet…..?  Ze gaan door met hun dagelijkse beslommeringen. De hoefsmid beslaat een paard, de zadelmaker naait een riem vast, de saloon eigenaar schenkt nog wat whisky in voor zijn klanten. De zon staat hoog aan de hemel en zorgt voor een korte schaduw op de zanderige bodem.

De cowboy, die een berucht premiejager blijkt te zijn,  loopt langzaam langs de lokale timmerman:
“Maak voor mij alvast 2 kisten van grenenhout;  6 voet lang, 2,5 voet breed en 1,5 voet hoog. Die heb ik straks nodig”.

De revolverheld vervolgt zijn weg langzaam en met de ogen, net onder de rand van zijn hoed kijkend, gericht op een man aan de overkant die in een schommelstoel zit te slapen. De man wordt verschrikt wakker van de schaduw van onze cowboy. “Now I found you, you son of a bitch”. Een schot klinkt en tussen de ogen van de schommelstoelman verschijnt een keurig rond bloedend gaatje.

De sheriff komt op het schot af, maar voor hij ook maar in de gaten heeft wat er is gebeurd klinkt een tweede schot. De sheriff stort met een klap in het stoffige zand…….

De oude en versleten laklaag wordt verwijderd met vloeibare afbijt.  Dat gaat doorgaans heel goed, maar deze keer lijkt de laag niet te willen oplossen. Door  het afbrekende proces van de afbijt, verandert de laklaag in een vieze, stroperige, olieachtige
substantie die er met staalwol niet gemakkelijk vanaf is te krijgen. Uren verstrijken met het instrijken en afnemen van de orgelkast. Mijn gedachten slaan op hol en ik verzin verhalen als boven terwijl ik aan het poetsen ben.
Ook zet ik alcohol  in om de laatste restanten van de laklaag van het prachtige notenhout te krijgen. Zo martel ik door.

Het dode lichaam van de sheriff wordt begraven op een klein kerkhof vlak achter de kapel. Onder het zakken van de grenenhouten kist speelt een orgel sobere gezangen.  Het is het orgel dat nu bij mij in de werkplaats staat en waar ik al zo lang op aan het poetsen ben.

Echt waar gebeurd? Vast niet…….Maar het zou gekund hebben.
Het orgel is gebouwd tussen 1872 en 1914 en de gedachten maken het werk een stuk leuker.

Om te voorkomen dat de toetsen worden aangetast worden ze afgeplakt met kranten

De beschadigde lak wordt verwijderd met staalwol en afbijtmiddel

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Whisky, konijnen en het Wilde Westen

Nu staat ie daar een beetje stoffig, met versleten lak, krassen en  hier en daar een tot op het kale hout doorgedrongen kring veroorzaakt door een glas dat ooit gevuld moet zijn geweest met, ongetwijfeld, goede whisky.

De zijkanten vertonen lichte vlekjes en als je door de versleten lak heen kijkt zie je daar donkere, bijna zwarte, vlekjes. Stippels van een millimeter of drie vier.

De uitgebeten vlekjes zijn veroorzaakt door een konijn dat vroeger nogal eens los liep in het ouderlijk huis van de klant waar ik het orgel onlangs ophaalde. Dit  konijn, had de merkwaardige behoefte om op de grond te plassen, er doorheen te rollen en
zich dan in de nabijheid van het orgel uit te schudden. De spetters urine drongen door in de lak en dit veroorzaakte de uitgebeten vlekjes. De donkere vlekjes kan ik niet thuisbrengen. Ze doen mij aan schimmel denken. Ontstaan doordat het orgel te vochtig heeft gestaan.

Ik vind het een intrigerend bouwwerk, maar ik heb dan ook een grote voorliefde voor muziekinstrumenten. Waar komt ie vandaan? Hoe oud is ie? Waar is ie gebruikt? Wat voor hout is het? Welke afwerking zit er op? Zijn vragen die me direct bezig houden.

Fort Wayne Organ Co. Staat op het zwart gepolitoerde instrumentenpaneel. Packard is het merk. Is er een typenummer te vinden?  Ik doe wat testjes om te bepalen of een afwerking met schellak op het orgel zit. Dat zit er.

Alle onderdelen die er af gehaald kunnen worden haal ik er af. De schroeven en scharnieren komen in een apart bakje. Netjes
bij elkaar. Door de verwijderde onderdelen kan ik nu goed naar binnen kijken en me verbazen over het technisch/mechanisch vernuft dat achter de panelen schuil gaat.

Het orgel wordt aangeblazen met twee balgen waarmee lucht wordt gepompt naar een kleine bufferruimte. Iedere registerknop  bedient drijfstangen, lipjes en palletjes die een speciaal geluideffect beogen. En alles werkt!! Een wonder van techniek waar waanzinnig veel denkwerk aan vooraf heeft moeten gaan.

In de pauze neem ik de computer en zoek Fort Wayne Organ Co. op met Google. Ik kom op een Amerikaanse site.

De Organ Company bouwde deze orgels van  1872 tot  1914. Het type dat in de werkplaats staat kan ik helaas niet vinden. Maar ik weet nu wel dat het orgel uit het “wilde westen” stamt.

Daar staat ie dan, een beetje stoffig

De zijkant met de lichte en donkere vlekjes

de merknaam op het zwart gepolitoerde registerpaneel

de pedalen waar de luchtbalgen mee worden bediend

16 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized