De prijs van Hollands handwerk

Wat kan twitter toch leuk zijn. Net als ik denk: “wat zal ik deze week eens in mijn blog behandelen?”, dient zich een tweet aan van een collega waar ik wel wat mee kan.

#Moppertweet Waarom worden prijzen van handgemaakte Nederlandse meubelen toch vaak met die dumprommel uit China en India vergeleken? (letterlijk geknipt en geplakt)  Ik antwoordde hem iets in de trant van: “dat kan ik jou en de wereld prima uitleggen, maar niemand zal het willen horen”. Wel, dat risico neem ik graag voor lief. We zullen wel zien…

Een thema waarover ik zelf ook aanzienlijk gefrustreerd ben geraakt en waar ik voetje voor voetje een weg in zoek om hier mee om te gaan. Het antwoord op die vraag is volgens mij niet erg ingewikkeld en komt neer op een gebrek aan kennis. Bij de consument, maar ook bij de maker van maatwerk meubelen (ik weet best dat dit verhaal ook  opgaat voor andere handwerkslieden, maar ik beperk me hier even tot de meubelmakers).

Een voorbeeld:

  • IKEA verkoopt hoogglans gespoten tafeltjes voor, in meen,  € 5,95. In werkelijkheid zijn ze niet hoogglans gespoten  (er zit een inferieur soort HPL op), maar de consument denkt van wel. Dat kun je die consument niet kwalijk nemen, want die kent de keur aan beschikbare materialen niet en ziet daarom ook het verschil niet.
  • Deze “hoogglans gespoten” tafeltjes worden gemaakt in lagelonenlanden als bijvoorbeeld China. Dat weet de consument niet, die ziet alleen een goedkoop tafeltje.
  • In China staan in  een gespecialiseerde  fabriek honderden mensen,  duizenden van die tafeltjes te maken. Voor de kostprijs van: € 2,50, € 2,00 of misschien wel € 1,50 En daar wordt dus, zoals het hoort  ook door de fabriek, op verdiend. De kosten van materiaal: het bordkarton, de inferieure HPL, kleinmateriaal en zelfs de salariering van de honderden mannen en vrouwen, marge, inpakkosten, transport zijn bij deze prijs inbegrepen. Maar de consument ziet een hoogglanzend tafeltje voor weinig.

Ik noem nu dit voorbeeld, maar ik zou er vele kunnen opnoemen. Misschien straks nog.

Soms komt een consument bij me. Ze heeft zulke leuke tafeltjes gezien….Maar helaas net niet in de kleur die ze graag wil hebben. Ze kon slechts kiezen uit rood of wit. Ze zou er graag één willen hebben in de kleur zwart. “Kunt u dat maken, meubelmaker?” Natuurlijk kan ik dat, en ik sla aan het rekenen. De hieronder geschreven monoloog speelt zich af in mijn hoofd.

Goede persing MDF  € 35,00 per plaat. Die plaat zal niet helemaal op gaan, maar ja, ik moet hem wel kopen, dus ook berekenen, want ik weet nooit wanneer ik die reststukken kan gebruiken. Kleinmateriaal voor de poten zet ik laag in € 5,00. Dan krijg ik mijn eigen tarief van € 40,00 per uur, laat ik maar laag inzetten en 1 uurtje berekenen. Maar ik weet echt zeker dat ik dit nooit in een uur klaar krijg. Toch maar doen anders wordt het vast te duur. Spuitwerk in hoogglans. Dat besteed ik uit en kost € 95,00 per m2. Maar het is lang geen m2. Dat zal wel, maar voor kleine tafeltjes als deze gelden andere tarieven. € 95,00 dus. OK!! Even kijken, op welk bedrag zitten we nu? € 175,00 Nou, dat valt eigenlijk wel mee dacht ik zo. Ach shit, nog wat vergeten. Zaagbladen worden snel bot door MDF en moet wel weer geslepen worden € 15,00 Mijn gereedschap en vooral mijn elektrisch handgereedschap gaat geen leven lang mee en moet ik dus voor een bepaald bedrag afschrijven. Nou, dat doe ik maar niet, want ik weet ook niet hoe ik dat moet berekenen. Maar wacht eens. Ik heb eigenlijk ook nog geen winst op mijn product berekend. Dat moet zeker wel, want een commercieel bedrijf moet winst maken om te overleven en de stijgende onkosten de baas te kunnen blijven. Laat ik er 10% marge op zetten. € 175,00 + 17,50 = € 192,50 en dan nog de 19% B.T.W. dat maakt € 229,07 Dat rond ik af naar € 230,00

De potentiele opdrachtgever is terug in de winkel om mijn aanbod te bespreken. Is er iemand die de reactie wil weten?? Vooruit dan maar! Ik citeer: “Kost dat zo duur?, ik heb zulke tafeltjes gezien voor € 5,95”

De volgende keer ga ik toch eerst maar eens vragen welke prijs betreffende potentiele klant in gedachten heeft. Dat scheelt een berg werk dat nergens toe leidt.

Het gaat mij er niet om wie of wat dan ook maar belachelijk te maken. Daar heb ik geen enkel motief voor. Wat ik graag zou willen, is dat meubelmakers telkens maar weer uitleggen aan die consument hoe de vork in de steel zit. Zodat diezelfde consumenten uiteindelijk ook zien en begrijpen dat een Nederlands maatwerkproduct iets heel anders is dan een massaproduct uit een ver oord waar misstanden heersen (al dan niet veroorzaakt door Europese multinationals).

Meubelmakers aller landen: aan ons de taak om uit te leggen met kennis van zaken waarom iets kost wat het kost. Er zijn houtsoorten van € 55000,00 per m2. Dan moet je wel kunnen uitleggen waarom dat zo duur is. Kennis is nog steeds macht.

Consumenten aller landen: Verdiep u in de totstandkoming van producten. Dat scheelt een hoop uitleg en bespaart u een hoop ergernis. Want het soort mailtjes zoals hieronder zijn wellicht herkenbaar  en de teleurstelling daarvan kan echt worden voorkomen door producten van echte materialen te gebruiken.

Goedendag,

Ik heb een Ikea Keukenblad (gelamineerd hout), een zwarte marmer look.

Echter is hiervan het lamineer beschadigd. Er zijn ene paar stukjes (ter grote van 1 cm) afgebroken/losgeraakt.

Dit wil ik herstellen, zodat het hout weer beschermd is en dat het kleurverschil tevens minder tot niet meer zichtbaar is.

Heeft u hier voor ook een product? Of wat raadt u mij aan?

Met vriendelijke groet,

Job de Groot (naam is gefingeerd, maar de mail is geknipt en geplakt)

Advertenties

13 reacties

Opgeslagen onder Bezinning, Meubels op maat

13 Reacties op “De prijs van Hollands handwerk

  1. Marga Zwiggelaar

    Uit mijn hart gegrepen. Ik moet ook altijd uitleggen waarom mijn tassen e.d. de prijs hebben die ze hebben: handwerk, uniek exemplaar en mooie materialen. Arbeidsloon bereken ik hoegenaamd niet, want dan is er helemaal geen verkoopbare prijs op te zetten.

  2. Reblogged this on Daily Snapshots Nederlands and commented:
    Elders op dit blog toonde ik mijn kringloop inboedel. Een selectie van bijelkaar gesprokkelde dingen en meubels uit mijn bomvolle huis. Door mij werd geen meubelmaker rijker. Toch koester ik de stille droom ooit een mooi meubel te kunnen bestellen, op maat gemaakt. Het zou een wand bedekkende boekenkast kunnen worden, of een glazenkast met deuren en een lichtje voor de verzameling rariteiten.
    Het mooie van handgemaakte meubels is -vind ik – hun duurzaamheid. Je hebt ze voor altijd. Je hele leven. Misschien is het overigens dàt wat de opgehitste consument niet meer goed kan: met altijd het zelfde meubel leven. Alles moet immers steeds nieuw, anders en trendy. De wereld is er ziek van en braakt bergen afval van te kort gebruikte – want snel defecte – spullen op.
    Onlangs kocht ik toch een Ikea stoel en voel mij er nog steeds niet lekker bij. Een echte stoel van bij de meubelmaker kan ik mij nog steeds niet veroorloven. Als dat er ooit van zal komen bestel ik die bij mijn zoon. Houtbewerker en meubelmaker die binnenkort als “Autoentrepreneur” gaat proberen zijn hoofd boven water te houden. Hij is schulpteur-ornemanist ( beeldhouwer – hout decorateur) en marquetteur. Hij maakt prachtige dingen, maar kwam nergens aan de bak. Geen artisan kon het zich veroorloven hem als hulpje in dienst te nemen. En zo vergaat het velen in dit land.
    De crisis woedt hier wellicht sterker dan in de noordelijke landen. Alleen de zeer goed bemiddelde burgers veroorloven zich nog de aanschaf van een handgemaakt duurzaam item. Alle anderen willen in hun leven minstens 4x, op korte termijn èn op credit van interieur veranderen. Dat het uiteindelijk net zo duur is als het éénmalig kopen van handgemaakte spullen bij de meubelmaker voor een heel leven, gaat niet meer op. Want we leven meerdere levens, verhuizen, scheiden. De duurzaamheid van onze eigen levens heeft zich omgezet in onrustigheid en onbehagelijkheid. Geen idee of dat ooit terug zal draaien. En attendant blijft het worstelen voor vakmensen die het maken van mooie duurzame dingen nog meester zijn. Zoals meubelmakers met als voorbeeld Meubeluniek, die naast het maken van mooie objecten er een webwinkel op na houdt en cursussen geeft. Dat het toch moeilijk blijft schrijft hij op zijn blog:

  3. Ik snap je frustratie, hoewel ik niet in de meubelhandel zit. En inderdaad; ambachtelijk werk mag (moet wel) iets kosten. Maar een klant moet daar denk ik bewust voor kiezen. Iemand die geen geld heeft, heeft natuurlijk niet veel keus, maar als er een redelijk budget is, waar kiest iemand dan voor? Sommige mensen zijn bijvoorbeeld graag bereid veel geld neer te tellen voor een merk en het imago van dat merk. Voorbeeld: een bepaald NL merk (te herkennen aan allerlei teksten op de meubels, dan weet je misschien wat ik bedoel). Veel mensen zijn graag bereid hiervoor een behoorlijk bedrag neer te tellen. Ik denk dat dit vaak een emotionele achtergrond heeft en niet per definitie gebaseerd op een afweging m.b.t. prijs-kwaliteit. Het is bijvoorbeeld de stijl en de sfeer die het merk uitstraalt die iemand triggert. Maar wat ook kan; door iets in huis te halen waarvan bekend is dat het niet goedkoop is, zeg je ook iets over jezelf. Bijvoorbeeld: ik neem niet met het minste genoegen, ik ben niet doorsnee, ik hoor bij een bepaalde groep, vul maar aan. En hoewel je veel bijna identieke (nagemaakte) spullen kunt kopen bij prijsvechters (uit dezelfde lage lonen landen) zijn er nog genoeg die dan toch nog voor het bekende merk kiezen. Daar voelen ze zich beter bij, of geloven dat de kwaliteit beter is omdat het meer geld kost. De mensen die voor het goedkope alternatief gaan hebben weer een ander soort voldoening; ik heb toch maar mooi hetzelfde, wie ziet het verschil? Sommige mensen maken het zelf na, of pimpen een meubel in deze stijl, dat geeft ook een bepaalde voldoening.

    Ik ben geen marketingdeskundige hoor, ik baseer mijn ideeën op observatie en door wat ik lees en zie op fora, in blogs, in mailtjes van mijn klanten etc. Maar het antwoord is volgens mij; geld is niet altijd het enige dat een rol speelt. Mensen kopen ook op basis van emotie. De reden om naar een meubelmaker te stappen zou dan ook iets kunnen zijn in de trant van; ik wil iets unieks. Ik wil iets dat duurzaam is gemaakt. Ik heb een idee en wil dat laten uitvoeren door een vakman. Ik zoek iets in een afwijkende maatvoering, etc..

    Ik snap dan ook niet dat iemand bij jou komt voor een offerte en dan verwacht dat je kunt concurreren met Ikea. Maar dat terzijde.

  4. Chris

    Ikea biedt een industrieel product met en uitstekende prijs/kwaliteit verhouding. Als meubelmaker moet je wel tamelijk gek zijn om daar tegen te willen concureren, naar mijn mening.
    Beter is het om een eigen richting te zoeken en je daarin te ontwikkelen. Daarnaast hoort een uurprijs waarin je je bedrijfskosten hebt zitten en als je jezelf leert om productietijd te schatten, kun je al snel een schatting geven, tijdens het eerst gesprek.
    Zo kun je 2 vliegen in één klap slaan. Zonder al te veel tijd kun je zo potentiele klanten van zowel je eigen produkt als van imitaties/aanvulling van industriele produkten(de duurdere), schiften van koopjesjagers, wat wij Nedelanders als handelsland in principe allemaal zijn.
    Je zult zien dat het zeker de eerste tijd moeilijk is om je ‘eigen’ produkt te verkopen, dan is aanvulling met ander werk zeer welkom, maar bedenk wel goed dat je bekend wordt met wat je (veel) doet.

    • Hej Chris. Het gaat er niet zo zeer om dat ik als meubelmaker zou willen concurreren met een prijsknaller. Wat ik aan de kaak stel, is dat mensen geen idee meer lijken te hebben wat een Nederlands product kost. Ikea maar ook Xenos, Leen Bakker en vele anderen lijken de norm te bepalen. Een bepaalde groep heeft daarom niet meer door dat ze zoals jij zegt “koopjesjagers” zijn. Het is een eigen (denk)wereld geworden met bijbehorende prijzen die als “normaal” worden beschouwd. Ik heb klanten gehad die me vroegen iets na te maken uit de Ikea gids. Of het ook goedkoper kon. En uiteraard duurt een dergelijk kennismakend gesprek dan niet echt lang. Voor wat betreft het ontwikkelen van een eigen richting: daarin ben ik het volledig met je eens. Ik zit nog steeds in een ontdekkende fase. Dank voor je inbreng.

  5. Herkenbaar. Probeer maar eens een prijs voor een schilderij, tekening of ontwerp voor een geboortekaartje te bepalen. Nog nooit heb ik iets gemaakt waar ik de (voor mij) faire prijs voor durfde vragen. Toen ik iemand ooit vreselijk matste door nog niet de helft te vragen van wat het kunstwerk wel niet gekost had, kreeg ik nog te horen: ‘ZO VEEL?? Dus ben ik docent. Verdient ook niet veel voor wat je er voor doet, maar scheelt me een boel frustratie.

    • Iets anders gaan doen kan. Veel jongeren kiezen iets waar meer geld mee te verdienen valt en dat begrijp ik heel goed. Gevolg: geen vakmensen meer te krijgen. Maatschappelijke onvrede: “ze kunnen tegenwoordig niets meer”!! of: “ze kiezen alleen maar voor het geld”. Dit zijn kreten die ik vaak hoor en waar ik het overigens niet mee eens ben. Dit wordt veroorzaakt door een grote groep van mensen die geen enkel benul meer heeft van de realiteit en de daarbij behorende prijzen. De echte kwaliteit komt te liggen bij hobbyisten in bijvoorbeeld het onderwijs die in hun vele (doorbetaalde)vakanties of nadat ze vervroegd zijn uitgetreden, de meest fantastische dingen maken. Omdat er tijd genoeg is en het salaris vast staat. Let wel: dit is geen aanklacht tegen het onderwijs (er had ook een andere beroepsgroep kunnen staan), maar meer mijn ervaring. “Kost dat zo veel?, ik ken nog ….die ook erg handig met hout is, die kan het vast goedkoper”

  6. Eerst even doorvragen naar het beeld van de klant lijkt idd een goede optie. Daarbij kun je meteen al wat uitleggen over allerlei afwegingen en consequenties. En dan kom je mss uit op een tafeltje van mindere kwaliteit, op een klant die begrijpt en accepteert dat kwaliteit z’n prijs heeft, of de gezamenlijke conclusie dat het geen zin heeft er op door te gaan.

  7. We hebben het al eens eerder hierover gehad. Ik kan me herinneren dat ik een iets afwijkende mening had en die heb ik nog steeds. Kern hierin is: ‘(Her)ken je doelgroep’. Immers iemand die denkt dat IKEA Zweedse kwaliteitsmeubels verkoopt wordt nooit en te nimmer klant van een meubelmaker. Hoe goed die ook uit kan leggen waarom zijn prijs een eerlijke prijs is. Gelukkig zijn er ook andere klanten die meubelmakerswerk wel waarderen, letterlijk. En die zijn best herkenbaar.
    Overigens wordt je niet rijk van meubelmaken maar het is wel een prachtig beroep!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s